“ รัฐ “ ต้องแยกปัญหาให้ออก ว่าปัญหาปากท้อง หรือปัญหาการเมือง

ผมเคยเสนอไว้ในเวทีประชุมคณะกรรมการสมานฉันท์ ที่สมาคมนักข่าวฯ ตรงวัชชิระพยาบาล ว่า “รัฐ” ต้องแยกปัญหาการเมือง ออกจากกลุ่มผู้ชุมนุมแก้ปัญหาความเดือดร้อนปากท้องประชาชน อย่ามองว่าทุกเรื่องเป็นปัญหาการเมือง เพราะถ้ามองอย่างนั้นมันจะแก้ไม่ได้ และมันจะขยายการสร้างแนวร่วมทางการชุมนุม ( ซึ่งมันเป็นแบบนี้มาทุกยุคทุกส
“ ปม “มันอยู่ที่นักการเมืองที่บริหารอำนาจรัฐมักมองว่าพี่น้องประชาชนเดือดร้อนจากปัญหาปากท้องที่ดินทำกินที่อยู่อาศัย ที่เกิดจากอำนาจรัฐคุกคาม หรือรัฐบริหารงานผิดผลาด คือ “ ปัญหาการเมือง “ เลยไม่แก้ไม่ทำ เอาแต่รับปากให้ผ่านไปวันๆ
มันจึงเกิดกระแสร่วมที่ว่า “ รัฐ” ไม่แก้ไข รัฐไม่สนใจ ดังนั้นจึงต้องเปลี่ยน “รัฐ” ( คณะบุคคลผู้บริหารอำนาจรัฐ ) นั่นก็คือการจับมือกันของกลุ่มผู้ชุมนุมที่เดือดเร้อนจากปัญหาต่างๆ เข้าเป็นกลุ่มเดียวกัน เช่น ๓ กลุ่ม ๓ ปัญหา ๕ กลุ่ม ๕ ปัญหา ๑๐ กลุ่ม ๑๐ ปัญหา เมื่อมารวมกัน มันเหลือเพียงกลุ่มเดียง แต่มากด้วยมวลชน และข้อเรียกร้อง
..รัฐจะแก้ไหวไหม? ..และในภาพลักษณ์เชิงสังคม มันคือ “ ภาพสะท้อนความล้มเหลวของรัฐ “
ในทุกๆ ด้าน
ยกตัวอย่างความเดือดร้อนของพี่น้องชนชาติพันธ์ ที่บ้านบางกลอยเพชรบุรี มันชัดเจนว่า หน่วยงานรัฐไปประกาศเขตพื่นที่อุทยานทับที่ทำกินชาวบ้าน และใช้กำลังเข้าขับไล่พวกเขาออกจากพื้นที่ทำกินของเขาที่อยู่กันตั่งแต่บรรพรุษ ตั้งแต่ยังไม่มีการประกาศพื้นที่อุทยาน แต่รัฐโดยหน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็ไม่แก้ จนปัญหาบานปราย จากปัญหาที่อยู่อาศัยที่ทำกิน ซึ่งกำลังขยายเป็นปัญหาการเมือง
รอบทำเนียบ เริ่มมีการปักหลักค้างคืน ของ “ พี่น้องบางกลอย “ที่เดือดร้อนจากปัญหาปากท้องที่อยู่อาศัย ที่ทำกิน กับ กลุ่มเคลื่อนไหวทางการเมือง “เดินทะลุฟ้า” ชูการแก้รัฐธรรมนูญน+ นายกฯลาออก โดยส่วนตัวแล้วผมว่าจะมาอีกหลายกลุ่มกับข้อเรียกร้องอีกหลายปัญหา เพื่อจองกฐิน – ผ้าป่าสามัคคี รัฐบาลชุดนี้
ที่โพสต์มาไม่ได้คิดว่าตัวเองคาดการแม่น หรือเก่งทำนาย แต่ผมเชื่อว่าคุณรุ่นผม ไล่ๆ รุ่นผม คิดอะไรทันกันพอสมควร เพียงแต่ว่า “ ใครอยู่ในสถานะไหน ? หวัง อะไร ?
ผมว่ารัฐบาล และกลุ่มผู้ชุมนุม ต้องเรียนรู้ความหมาย “ เดินที่ละก้าว กินข้าวที่ละคำ “ แล้วปรับใช้ “ แก้ที่ละปัญหา อย่าดูแคลน “ กับ “ ประเมินตน ประเมินสถานการณ์ จากความเป็นจริง “