ทีวีดิจิตอล เหมือนตู้ปันสุข..เหมือนตู้ละลายทรัพย์!(1)

ย้อนวันเวลากลับไปเมื่อเดือนธ.ค.2556…ตอนนั้นบรรดาเจ้าพ่อเจ้าแม่จากหลากหลายวงการ กระเหี้ยนกระหือรือแก่งแย่งแข่งขันกันช่วงชิงใบอนุญาตทีวีดิจิตอลกัน ชนิดสะกดคำว่า”เจ๊ง”ไม่เป็น…

ทุกคนต่างพกพาวงเงินแบบ”อันลิมิเต็ด” โลดแล่นเข้าสู่ลานประมูล แล้วเคาะราคารัวๆแข่งกันดุเด็ดเผ็ดร้อน เพียงเพื่อหวังให้บรรลุชัยชนะ แล้วได้ครอบครองใบอนุญาตทีวีดิจิตอลสมใจอยาก พร้อมกับวาดฝันสวยหรู….เราจะรวย…เราจะรวย!!!

1 เม.ย. 2557 คือวันที่คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคม (กสทช.) กำหนดให้ผู้รับใบอนุญาตทุกราย รวม 24 ช่อง ต้องแพร่ภาพออกอากาศรายการ แม้จะออกอากาศแบบกระท่อนกระแท่นแหว่งๆวิ่นๆก็ต้องดันทุรังถูลู่ถูกังทำกันไปให้ได้

คำสั่งของ กสทช. ที่กำหนดให้ต้องออกอากาศให้ได้ตั้งแต่วันที่ 1 เม.ย.2557 ซึ่งทอดเวลาคล้อยหลังการประมูลแค่ 4 เดือน เป็นสิ่งยากเย็นเข็ญใจที่จะทำได้ แต่น่ามหัศจรรย์พันลึกที่ผู้รับใบอนุญาตทั้ง 24 ช่อง ไม่มีใครปริปากอิดออด และทำได้ตามใบสั่ง กสทช.โดยถ้วนหน้า

ทั้ง 24 ช่อง ตั้งแต่ช่องหมายเลข 13-36 ต่างเชื่อฟัง และทำตามคำสั่ง กสทช.อย่างเคร่งครัด ด้วยการกัดฟันขบกรามแพร่ภาพออกอากาศรายการเป็นปฐมฤกษ์ได้ตามสั่งวันที่ 1 เม.ย.ซึ่งตรงกับวัน April Fool Day พอดิบพอดี

ความว่านอนสอนง่ายของผู้รับใบอนุญาตทีวีดิจิตอลในการออกอากาศทั้งที่ไม่มีความพร้อมในทุกมิติ ตั้งแต่มิติการเตรียมคน-เตรียมระบบการแพร่ภาพออกอากาศ-เตรียมระบบบริหารจัดการ-เตรียมรูปแบบรายการ-เตรียมการผลิตรายการ อุปมาเหมือนทารกที่ถูกบังคับให้”คลอดก่อนกำหนด”

สุดท้ายแต่ละช่อง มีสภาพไม่ต่างอะไรกับทารกคลอดก่อนกำหนดไปตามๆกัน…ตัวเหลือง-พิกลพิการ-แคระแกรน…เลี้ยงเท่าไหร่ขุนเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักโต

ศักดิ์ชัย พฤฒิภัค27 พ.ย. 2563